سال ها پیش یک آزمایش علمی انجام شد و به ثبت رسید که در زندگی انسان و فلسفه بسیار جای تامل دارد.

آزمایش اول : در یک آزمایشگاه ،قورباغه ها را در ظرفهای با عمق کم اما پهنای زیاد که درجه حرارت آنها قابل کنترل بوده قرار دادند قورباغه ها آزاد بودند تا هر زمان که می خواستند از این ظرفها بیرون بپرند و هیچگونه مانع و یا محدودیتی در کار نبود. در زیر هر ظرف چراغ خوراک پزی قرار داشت که آب را(( به آرامی)) گرم می کرد. همان طور که درجه حرارت آب درون ظرف بالا می رفت قورباغه ها نیز خود را درجه به درجه با حرارت جدید تطبیق می دادند با وجود آنکه آب درجه به درجه داغ تر و داغ تر می شد اما قورباغه ها هرگز آنقدر احساس ناراحتی نمی کردند که از ظرف بیرون بجهند و بازخود را درجه به درجه با وضع نه چندان مطلوب جدید عادت می دادند این رفتار آنقدر ادامه پیدا کرد که داغی آب باعث آسیب تدریجی به بافتهاو ساختار بدن قورباغه ها گردید . تا جایی که باعث مرگ آنها شد.

آزمایش دوم : جالب اینجا که چند قورباغه را نیز در یک لحظه وارد آب داغ کردن، ولی برخلاف قورباغه های قبلی به محض برخورد با آب داغ تلاش کردن به بیرون بپرند چون احساس کردن فضای فعلی شباهتی با قبل ندارد.

مراقب باشیم در غفلت نمانیم وگرنه از آب سرد به آب جوش میرسیم.

لازم به توضیح است قورباغه ها جز سازگارترین مخلوقات کره زمین به شمار می روند. در سرما و گرما و خشکی و سیل به راحتی با شرایط کنار می آیند.